بیگ بنگ: پژوهشگران دانشگاه کورتین موفق شدند معمای دیرپای خاستگاه آب در زمین را حل کنند و دریافتند که خورشید منبع شگفت‌­انگیز احتمالی است.

Sun Solar Winds Itokawa
طرح گرافیکی خورشید، بادهای خورشیدی و سیارک ایتوکاوا

به گزارش بیگ بنگ، گروهی از پژوهشگران به سرپرستی دانشگاه گلاسکو به همراه محققان مرکز علوم و فن­آوری فضایی کورتین(SSTC) دریافتند که باد خورشیدیِ حاوی ذرات بارداری است که عمدتاً از یون‌­های هیدروژن تشکیل شده‌ است، این ذرات می‌تواند در سطح ذرات غباری که سیارک­‌ها با خود حمل می‌کنند آب تولید کند و این آب با برخورد سیارک‌­ها به زمین در نخستین دوران تشکیل منظومه شمسی به زمین منتقل شده است.

“فیل بلاند”، پروفسور برجستۀ دانشگاه جان کورتین و مدیر SSTC می‌­گوید که زمین در مقایسه با سایر سیارات سنگی در منظومه شمسی پرآب­‌تر بود و اقیانوس­‌ها بیش از ۷۰ درصد از سطح زمین را پوشانده بودند، و زمان زیادی بود که دانشمندان دربارۀ منبع دقیق این همه آب سردرگم شده بودند.

پروفسور “بلاند” عنوان کرد: «نظریۀ مرسوم بیان می­‌کند که آب در مراحل نهایی تشکیل زمین توسط سیارک­‌های نوع C به زمین منتقل شده است. اگرچه، آزمون­ پیشین مشخصه‌­های ایزوتوپی این سیارک­‌ها نشان داد که آب موجود در آن­ها روی­ هم ­رفته با آب موجود در زمین سازگاری ندارد و بنابراین حداقل منبع ناشناختۀ دیگری در کار است که در محاسبات لحاظ نشده است.»

وی افزود: «پژوهش ما نشان می­‌دهد که باد خورشیدی در سطح ذرات کوچک غبار، آب تولید می‌­کند و این آبی که از نظر ایزوتوپی سبک‌­تر است احتمالاً مابقی آب موجود در زمین را فراهم کرده است. این نظریۀ جدید مبتنی بر باد خورشیدی حاصل تحلیل دقیق اتم به اتم ذرات بسیار ریز سیارک نوع S نزدیک به زمین معروف به ایتوکاوا است که کاوشگر فضایی ژاپنی هایابوسا در سال ۲۰۱۰ از آن نمونه­‌برداری کرد و محموله‌­اش را به زمین فرستاد.»

«سیستم توموگرافی روبشگر اتمی پیشرفته­ در دانشگاه کورتین به ما کمک کرد تا نگاه بسیار دقیقی به درون ۵۰ نانومتر اولِ سطح ذرات غبار سیارک ایتوکاوا بیاندازیم و متوجه شدیم که آن­قدر آب در این لایه وجود دارد که اگر مقیاس را بزرگ کنیم مقدار آن حدود ۲۰ لیتر در هر متر مکعب سنگ خواهد شد.»

دکتر “لوک دالی”، فارغ‌­التحصیل دانشگاه کورتین که اکنون در دانشگاه گلاسکو کار می­‌کند گفت که این پژوهش نه تنها بینش دانشمندان را نسبت به خاستگاه گذشتۀ آب در زمین بهبود می‌بخشد، بلکه می‌­تواند برای مأموریت­‌های فضایی آینده نیز مفید باشد.

دکتر “دالی” عنوان کرد: «این پرسش که فضانوردان چگونه می­‌توانند بدون حمل ذخایر کافی، آب مورد نیاز خود را تأمین کنند، از جمله موانعی است که کاوش‌های فضایی آینده با آن مواجه خواهند بود. پژوهش ما نشان می­‌دهد همان فرآیند فرسایش فضایی که در ایتوکاوا آب تولید کرده است، احتمالاً در سایر سیارات بدون هوا هم رخ داده است، به این معنی که فضانوردان ممکن است بتوانند ذخیرۀ آب تازه را مستقیماً از گرد و غبار روی سطح سیارات یا ماه به دست آورند.» جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Nature Astronomy منتشر شده است.

ترجمه: محمد نوده فراهانی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: scitechdaily.com

دیدگاهتان را بنویسید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

1 دیدگاه