سیارک‌ها تا چه حد خطرناک می‌باشند؟

1
929

بیگ بنگ: سیارکی با عرض 100 متر که  2019 OK نام گرفته در 25 ژوئیه 2019 از فاصله 70،000 کیلومتری زمین رد شد. وجود این سنگ در نزدیکی زمین ساعاتی قبل از عبور از کنار سیاره ما، اعلام شد. اگرچه در حال حاضر سیارک 2019 OK تهدیدی برای زمین به حساب نمی‌آید، اما این سیارک و سایر سیارک‌های نزدیک به زمین می‌توانند در آینده خطرات ِ زیادی را برای ما ایجاد کنند.

image e OKبه گزارش بیگ بنگ،  رویداد تونگوسکا در سال 1908 و شهاب سنگ چلیابینسک در سال 2013 معادل انفجارهای هسته‌ای بزرگ بودند و لذا می‌توانند به ما نشان دهند که برخورد یک شهاب سنگ به یک شهر تا چه حد می تواند ویرانگر باشد.

در جستجوی خطر

اخترشناسان به خوبی از خطرات ناشی از برخورد شهاب سنگ‌ها به زمین آگاهی دارند. گودال‌های به جای مانده از برخورد شهاب سنگ‌ها در سراسر زمین یافت می شوند و از نمونه‌های نسبتاً تازۀ آن میتوان به ولف کریک در شمال استرالیا و گودال شهاب سنگی آریزونا اشاره نمود. شهاب سنگی که 65 میلیون سال پیش در نزدیکی چیکشلوب مکزیک سقوط کرد باعث نابودی دایناسورها گردید.

daeadaaacaae
نمایی از دهانه برخوردی “ولف کریک”

در نتیجه، اخترشناسان سراسر جهان تا به امروز برای تعیین سطح ِ تهدید ناشی از سیارک‌های نزدیک به زمین و شناسایی شهاب سنگ‌هایی که می توانند تهدید قابل توجهی برای زمین باشند تلاش‌های زیادی انجام داده‌اند. در این راستا بررسی‌های سیارکی زیادی نظیر  Pan-STARRS ، ATLAS ، SONEAR و Survey Sky Catalina انجام شده است.

در شرایط عادی سیارک‌ها آنقدر از زمین فاصله دارند که بیشتر شبیه به یک تکه سنگ کوچک به نظر می‌رسند. اما، به دلیل اینکه سیارک‌ها به دور منظومه‌شمسی حرکت می کنند، نسبت به ستاره‌ها دارای تحرک ِ بیشتری هستند. بنابراین دانشمندان می توانند سیارک‌ها را با ثبت توالی تصاویر و جستجوی اشیاء از تصویری به تصویر دیگر کشف کنند.

اخترشناسان با استفاده از این رویکرد به بررسی پرداختند و توانستند، هزاران شهاب سنگ ِ نزدیک به کره زمین را کشف نمایند، در واقع بیش از 2000 عدد از آنها در سال 2017 کشف شدند. با وجود این تلاش‌ها، هنوز هم برخی از سیارک‌ها می توانند ناگهان از کنار زمین رد شوند. اما چطور؟

image e Tunguska Event
موج شوک ِ ناشی از برخورد شهاب سنگ تونگوسکا به جو در سال 1908 موجب تخریب درختان شد

محققان در کشف شهاب سنگ‌هایی که در طول شب قابل مشاهده هستند خوب عمل می‌کنند، اما کشف شهاب سنگ‌ها در طول روز، چندان کار ساده‌ای نیست. علاوه بر این، این شهاب سنگ‌ها هرچقدر که به زمین نزدیکتر می‌شوند کم نورتر می شوند.

شهاب سنگ چلیابینسک 2013 از طرف خورشید و در روز به زمین برخورد کرد. اما سیارک 2019 OK در شب قابل مشاهده بود و در نزدیکترین حالت با یک دوربین دوچشمی به صورت یک نقطۀ نورانی که به آرامی حرکت می کند، قابل رویت بود. اما سه روز قبل از رد شدن از کنار زمین 1000 برابر کم نورتر شد، بنابراین کشف آن بسیار سخت بود.

سرانجام سیارک 2019 OK با استفاده از بررسی‌های SONEAR ردیابی و خیلی زود توسط شبکه تلسکوپ ASAS-SN نیز شناسایی شد. هر دوی این بررسی‌ها از تلسکوپ‌های نسبتاً کوچک با دوربین‌های حساس برای جستجوی مناطق بزرگ آسمانی استفاده کردند.

OKالبته قبل از اینکه این شهاب سنگ در نزدیکی زمین کشف شود، توسط دیگر تلسکوپ‌ها تصویربرداری شده بود، اما هیچکس از اهمیت آن مطلع نبود. لذا هم اکنون این تصاویر اولیه به اخترشناسان کمک می کند تا مدار این سیارک را مورد ارزیابی قرار دهند.

2019 OK دارای مدار فوق‌العاده  بیضوی است که از کمربند سیارکی فراتر از مریخ گرفته تا درون مدارهای زمین و ناهید ادامه دارد. از آنجا که پیمودن هر مدار 2.7 سال به طول می انجامد، این سیارک همیشه از نزدیکی زمین عبور نخواهد کرد. البته این سیارک مجددا از کنار زمین رد خواهد شد، اما ما امیدواریم که آنقدرها نزدیک نباشد.

دیگر سیارک‌های نزدیک به زمین نیز میخواهند از نزدیکی سیارۀ ما رد شوند. آپوفیس با مساحت 400 متر در روز جمعه 13 آوریل 2029 تقریبا از فاصله 30،000 کیلومتر زمین عبور خواهد کرد که فقط اگر خیلی خرافاتی باشید میتواند برایتان حاوی خبرهای بدی باشد.

سیارک 2019 OK و آپوفیس به مراتب بزرگتر از شهاب سنگ چلیابینسک هستند که تنها دارای عرض 20 متر بود. گرچه خطر برخورد این سیارک‌ها به زمین ممکن است کم باشد، اما در صورت رخ دادن این اتفاق، ویران کننده خواهد بود.

جلوگیری از وقوع آرماگدون

اگر ما بتوانیم یک سیارک را در مسیر برخورد با زمین ردیابی کنیم، آیا می توانیم مانع از برخورد آن شویم؟ اگر یک روز یا یک هفته قبل متوجه شویم قطعا با مشکل روبرو خواهیم شد، اما اگر زمان ِ بیشتری داشته باشیم گزینه‌های زیادی برای مقابله وجود دارد.

ما در حال حاضر فضاپیماهای خود را به سیارک‎های نزدیک به زمین ارسال کرده‌ایم. کاوشگر اُسیریس-رکس ناسا در حال بررسی سیارک بنو است و فضاپیمای هایابوسا 2 ژاپن هم سیارک ریوگو را بررسی می کند. با این حال، اینها مأموریت‌های اکتشافی است نه تخریب کننده. در واقع، از بین بردن یک سیارک در نزدیکی زمین ممکن است زیان بار باشد و باعث ِ ایجاد چندین سیارک کوچک و مخرب شود.

پس چگونه می توان چنین فاجعه‌ای را متوقف کرد؟ می توان به جای ضربه زدن و یا تخریب سیارک‌های خطرناک تنها ضربۀ آرامی به آنها وارد نمود و مسیرشان را منحرف کرد. اگر سرعت یک سیارک را فقط 1 کیلومتر بر ساعت تغییر دهید، در طی سالیان متمادی، موقعیت ِ آن هزاران کیلومتر تغییر خواهد کرد. با توجه به اینکه این نقطه آبی کم رنگ یا همان زمین ِ ما تنها دارای وسعتی در حدود 12،750 کیلومتر است، یک ضربه آرام به سیارک‌ها ممکن است برای جلوگیری از نابودی کافی باشد.

ترجمه: سهیلا دوست پژوه/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com



ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

یک دیدگاه