از خانه و عصر فعلیمان، بسیار دور شده‌ایم
این کهکشان راه‌شیری ماست زمانی که از امروز
جوان‌تر و پرثمرتر بود
در اون زمان، سی‌برابر ستاره‌ی بیشتری نسبت به امروز تولید میکرد
طوفانی آتشین از زایش ستارگان
...توی یه شب تابستونی هستیم. یازده میلیارد سال پیش
روی سیاره متعلق به ستاره دیگه‌ای هستیم
ستاره‌ای که منظره‌ی ایده‌آلی از پرورشگاه ستاره‌ای ناآرام کهکشان راه‌شیری داره
ستاره‌ی خودمون، بچه‌ی سال‌های بعدی کهکشان بوده
همین ممکنه یکی از دلایلی باشه که ما وجود داریم
بعد از اینکه ستاره‌های سنگین و کم عمر از بین رفتن،
...زمان آن رسیده بود
که بعد از پنج میلیارد سال دیگه، این ستاره‌های مرده، عناصر سنگینشون رو به ما واگذار کنن
این عناصر، رشد سیاره‌ها و قمرهای منظومه شمسی ما رو غنی کرده و پرورش دادند
ما خودمون هم از همین مواد ستاره‌ای به وجود اومدیم
اون ابرای صورتی و درخشان گاز هیدروژن،
قنداق ستاره های نوزاد و بیشمار هستن
اون لکه‌های آبی‌رنگ درخشان رو می‌بینین؟
اونا خوشه‌های ستاره‌های همشیره‌ی بزرگترشون هستن
آغوش گرانش، این اجتماع بی‌نظم گاز و غبار رو
تبدیل به کهکشانی میکنه که امروز بهش میگیم خونه
خورشید ما متولد شده
ستاره، سیاره‌های اطراف خودشو از مواد معدنی، الماس و اولیوین سبزرنگ بهره مند میکنه
کانی که نقشی حیاتی رو در داستان ما ایفا خواهد کرد
ستاره ها، سیارات و قمرها و دنباله‌دارها رو می‌سازن
اون سیاره‌ی مشتریه. اولین سیاره‌ی متولدشده در منظومه شمسی ما
این سیاره ها و قمرهای آینده سرشار از مولکول‌های آلی خواهند بود
سنگ‌بناهای شیمیایی حیات
این ارث اونا از مرگ ستاره‌های دیگه است
آیا کیهان به همون راحتی که سیاره‌ها و ستاره‌ها رو میسازه
حیات رو هم می‌سازه؟
این سفر ما به قلب این معماست
تیم ترجمه وب‌سایت علمی بیگ‌بنگ bigbangpage.com
ترجمه: نوید امینی
زمان‌های بسیار قدیم، وقتی سیاره‌های ما جوان بود
شهری زیر دریا وجود داشت که سیاره‌ی زمین رو پوشونده بود
ده ها هزار سال برای ساخته شدن این شهر وقت صرف شده بود
ولی در اون زمان، حیاتی روی این سیاره وجود نداشت
پس چه کسی این آسمان‌خراش‌های زیردریایی رو ساخته بود؟
طبیعت
با استفاده از کربن دی اکسید و همون ماده معدنی
که باهاش مروارید و صدف رو میسازه، یعنی کلسیم کربنات
اونا رو به وجود آورد
اما این برج‌های بلند در مقایسه با چیزی که زیرشون داشت اتفاق میوفتاد هیچی نبودن
برای دیدنش باید هزاربار کوچیکتر بشیم
چیز خاصی به نظر نمیاد نه؟
ولی صبر کنین
توی زمین خستگی‌ناپذیر ما، شکافی به وجود اومد
و آب خنک دریا، وارد پوسته‌ی سنگی و داغش شد
و از مواد معدنی و آلی که شامل جواهر سبزرنگی به نام اولیوین بود، غنی شد
این مخلوط آب و مواد معدنی بسیار داغ شد
و با قدرت زیادی به بیرون پاشیده شد
این مخلوط گیر افتاد توی سوراخ سنگ‌های کربناتی که بعدا تبدیل به برج‌هاش میشن
این سوراخ ها حکم انکوباتور رو داشتن
جاهای امنی که مولکول های آلی میتونستن اونجا متمرکز بشن
ما فکر میکنیم که به این شکل، سنگ ها اولین خونه رو برای حیات ساختن
حداقل توی این بخش کوچیک کیهان،
این اولین همکاری پایدار مواد معدنی زمین، سنگ ها و حیات بود
اون شکاف‌های مارمانند رو می‌بینین؟
این فرایند به همین دلیل چنین اسمی روش گذاشته شده
سرپنتنیزاسیون (مارمانندشدن هم معنی میده)
این فرایند، مدرکی برای تبدیل‌شدن آب و کربن دی اکسید به هیدروژن و متانه
اینا همون مولکولهای آلی هستن که به این رخدادهای مهم، سوخت‌رسانی کردن
دانشمندایی که روی سیارات دیگه دنبال حیات میگردن،
قبلا میگفتن: آب رو دنبال کنین
چون آب، اساسی‌ترین نیاز حیاته
الان اونا میگن: سنگ‌ها رو هم دنبال کنین
چون سرپنتنیزاسیون به فرایندهایی که وجود حیات رو ممکن میکنن بسیار مرتبطه
برای دیدن رخداد اصلی، باید هنوزم کوچیکتر بشیم
توی این مقیاس، این حفره‌ها به نظر خیلی بزرگ میان
اما اینا در واقع همون سوراخ‌های ریز داخل ملاط برج‌ها هستن
این گوهرها مولکولهای آلی هستن،
که از اتم ساحته شدن، درست مثل هر چیز دیگه‌ای شامل من و شما
برای تبدیل این گوهرای بی‌جون به جواهر _ مواد سازنده‌ی حیات
به انرژی نیاز دارین
ما حدس میزنیم این فرایند توی غار پر از جواهرات مثل اینجا اتفاق افتاد
این انرژی از واکنش بین آب قلیایی گیر افتاده توی برج‌ها با آب اسیدی اقیانوس، به دست اومد
اون صندوق گنج قدیمی، پر شد از حلقه و النگو و گردنبند
...و مولکول‌های بلندتر و پیچیده‌تر تا بزرگترین جواهر
حیات
فکر میکنیم همین واکنش شیمیایی بود که انرژی مورد نیاز رو برای راه‌اندازی اولین سلول مهیا کرد
این جرقه‌ای بود که سنگ‌بناهای حیات رو تبدیل به موجودی زنده کرد
در طول زمان، این برج‌ها فرسایش پیدا کردن
و این امکان برای حیات نوپای درونشون برای فرار و تکامل فراهم شد
چیزی که مشاهده کردین، محتمل‌ترین افسانه‌ی علمی برای خلقت و منشا حیات تا به امروز بود
این فرضیه، نیاز به کنار هم آوردن چهار رشته‌ی علمی جدا یعنی زیست‌شناسی، شیمی، فیزیک و زمین‌شناسی بود
حدس میزنیم که حیات برای اولین‌بار توی سنگ‌ها پا گرفت
و از همون روز اول، حیات، متخصص فرار بود
همیشه به فکر آزادشدن و تسلط بر محیط‌‌های جدید
حتی اقیانوس پهناور هم نتونست محصورش کنه
اگه این داستان واقعی چگونگی شروع حیات باشه
پس به زمانهای بسیار قدیم و قبل از آبی‌شدن آسمون
و قبل از دورشدن ماه و رفتنش به جایی که الان هست، اتفاق افتاده
زمانی که سیاره، اقیانوسی با آب‌های خونی‌رنگ مخلوط با آهن بود
حیات، سیاره و دریا و آسمون رو بازسازی کرد
اما حیات همیشه به بهترین شکلی که دوس داره عمل نمیکنه
روزی برای تصفیه حساب رسید
روزی که حیات نزدیک بود خودشو نابود کنه
تقویم کیهانی، روشی برای درک بهتر ما از عظمت زمانه
برای درک تاریخچه‌‌ی کیهان
از زمان تولد جهان تا این لحظه
ما همشو توی یه تقویم فشرده کردیم
توی این مقیاس، هر ماه، نشوندهنده‌ی تقریبا یک میلیارد ساله
هر روز، نشوندهنده‌ی تقریبا چهل میلیون ساله
اولین روز از سال کیهانی، با انفجار بزرگ شروع شد
تقریبا چهارده میلیارد سال پیش
اتفاق خاصی توی اوایل جهان نیوفتاد
تا تقریبا سه میلیارد سال بعد
پونزدهم مارس از سال کیهانی
زمانیکه کهکشهان راه شیری ما، شروع به شکل گیری کرد
شش میلیارد سال بعد از اون... ستاره‌ی ما، خورشید، شروع به شکل گیری کرد
که میشه سی و یکم آگوست توی تقویم کیهانی
سیاره‌ی مشتری و بقیه‌ی سیارات از جمله سیاره ما هم به زودی شکل میگیرن
این سیاره‌ی ما بود... تقریبا چهار میلیارد سال پیش
بیست و یکم سپتامبر تقویم کیهانی
یعنی روزی که از نظر ما حیات آغاز شد
اتمسفر، مه‌دود هیدروکربنی بود
نه اکسیژنی برای تنفس بود و نه کسی که اونو تنفس کنه
ما تقریبا همین اواخر درک کردیم که حیات چقدر به شکل قدرتمندی تونسته سیاره رو شکل بده
وقتی که راجع به روش‌هایی که حیات تونسته زمین رو تغییر بده، فکر میکنیم
اولین چیزی که به ذهنمون میاد گستره‌های سبزرنگ جنگل ها و شهرهای پراکنده‌ست
اما حیات، بسیار قبل‌تر از اینکه چنین چیزایی وجود داشته باشه، شروع به دگرگونی سیاره کرد
یک میلیارد سال بعد از اون کورسوی نور کف دریا
به لطف یک قهرمان که تا به امروز شکست نخورده، حیات تبدیل به یه رویداد جهانی شد
این شما و این... سیانوباکتری
با 2/7 میلیارد سال سابقهی کار، سیانوباکتری‌ها میتونن همه جا امرار معاش کنن
آب شیرین، آب شور، چشمه‌های داغ، معادن نمک
براش فرقی نداره. همه جا خونشه
در طی چهارصد میلیون سال بعدی، سیانوباکتری ها با استنشاق کربن دی اکسید و پس‌دادن اکسیژن، آسمون رو آبی کردن
اما سیانوباکتری‌ها فقط آسمون رو تغییر ندادن
وارد خود سنگ‌ها شدن و اونا رو هم تغییر دادن
اکسیژن، آهن رو اکسید کرد
و جادوش رو روی کانی‌ها پیاده کرد
از پنج هزار نوع کانی روی زمین،
سه هزار و پونصدتاشون در نتیجه‌ی اکسیژنی که توسط حیات تولید شد، به وجود اومدن
ولی حالا روز تصفیه حساب رسیده
سیانوباکتری فرم غالب حیات روی سیاره بود
هر جا میرفتن دگرگونی به وجود میاوردن
محیط و آب و آسمون رو تغییر میدادن
این مال 2/3 میلیارد سال پیش بود
یا همون اواخر اکتبر تقویم کیهانی
اما سیانوباکتری‌ها سیاره رو با موجودات دیگه‌ای تقسیم کرده بودن
موجودات بی‌هوازی، گونه‌ای از حیات که عصرها قبل از اینکه سیانوباکتری‌ها زمین رو با اکسیژن آلوده کنن، وجود داشتن
برای بی‌هوازی‌ها، اکسیژن مثل سم بود
اما سیانوباکتری‌ها، از پرکردن اتمسفر با اکسیژن دست نمیکشیدن
برای بی‌هوازی‌ها و تقریبا کل گونه‌های حیات روی زمین، رستاخیز اکسیژن اتفاق افتاده بود
تنها بازماندگان بی‌هوازی‌ها اونایی بودن که در کف دریا دنبال پناهگاه رفتن
در رسوب‌های کف دریا، جایی که دست اکسیژن بهشون نمیرسید
سیانوباکتری‌ها مثل ماشین‌های پمپاژ اکسیژن رفتار میکردن
اونا تخته‌گاز میرفتن و چهارصد میلیون سال بعد،
باعث ایجاد تغییرات اساسی‌تری روی سیاره شدن
اون صخره‌های سرپنتنیزه‌شده‌ی کف دریا رو یادتونه؟
که مث بنز داشتن هیدروژن و متان تولید میکردن
متان، یه گاز گلخانه‌ای قدرتمنده
و در اون زمان، اصلی‌ترین چیزی بود که سیاره رو گرم نگه میداشت
اما یه بار دیگه، اکسیژن تولید‌شده توسط حیات، همه چی رو دگرگون کرد
متان رو میبلعید و کربن دی اکسید تولید میکرد
یه گاز گلخانه‌ای خیلی ضعیف تر
این یعنی برای به‌دام‌اندختن گرما توی اتمسفر زمین به اندازه کافی کارآمد نبود
دمای زمین، شروع به پایین رفتن کرد
حیات، متخصص فرار، از چنگال مرگ یخی که سیاره رو مدفون کرده بود، فرار کرد
اجساد باکتری‌های مرده،خزانه‌ای سراسری از کربن دی اکسید رو از خودش به جا گذاشت
آتشفشان‌ها مقادیر بسیار زیاد کربن دی اکسید رو به اتمسفر پمپاژ کردن
که باعث گرم‌شدن سیاره و ذوب‌شدن یخ‌ها شد
در طی یک میلیارد سال بعد
حیات و سنگ، رقص استادانه‌ی خودشون رو ادامه میدادن
و سیاره رو وارد فازهای انجماد و ذوب میکردن
تا اینکه پونصد و چهل میلیون سال بعد، اتفاق حیرت‌آوری رخ داد
حیات، که فقط متشکل از میکروب‌ها و موجودات چندسلولی بود
ناگهان در چیزی که بهش میگیم انفجار کامبرین، اوج گرفت
حیات، پا و چشم و آبشش و دندون رو پرورش داد
و به سرعت شروع به تکامل و شکل‌دهی گونه های زیستی خارق‌العاده شد
ما هنوز نمیدونیم به چه دلیل حیات به این شکل چشمگیر دارای تنوع شد
اما تئوری‌های محتملی داریم
ممکنه همش به خاطر اون کانی‌های کلسیم توی آب دریا باشه که از آتشفشان‌ها اومدن
حیات، ستون فقرات رو پرورش داد و پوستی به تنش کرد
راهی رو پیدا کرد تا با سنگ همکاری کنه
و برای خودش سپر دفاعی بسازه
حالا حیات میتونست رشد بیشتری کنه و با جسارت وارد قلمروهای جدید بشه
شایدم به خاطر حفاظ به وجود اومده از سایه‌بانی بود که توسط سیانوباکتری‌ها ساخته شده بود
پرکردن اتمسفر با اکسیژن، لایه‌ی اوزون رو ساخت
همین باعث شد امکان بیرون اومدن حیات از محفظه‌ی اقیانوس و سکونت توی خشکی فراهم بشه
بدون اینکه توسط اشعه‌ی فرابنفش خورشید مورد تهاجم قرار بگیره
برای میلیاردها سال، تنها کاری که حیات میتونست انجام بده، تکون خوردن بود
حالا حیات شروع به شناکردن، دویدن، پریدن و پرواز کردن کرد
حیات، متخصص فرار، اینقدر توی گریز از محیط‌های محبوس پیشرفت کرد
که دیگه هیچ زندانی روی زمین نمیتونست کنترلش کنه
و روزی خواهد رسید
که حیات، از زمین هم فرار کنه
حیات، محبوس نمیشه
گرفتن رد پای اودیسه‌ی حیات تا زمان پیدایشش
نیاز به نوع جدیدی از علم داشت
چیزی که تمام رشته‌های علمی رو متحد کنه
کسی که بنیانگذار چنین رویکردی بود، خودش هم یه پا متخصص فرار بود
اون از دست بی‌رحم ترین قاتل های تاریخ توی این جنگل فرار کرد
و توی هر قدم از مسیر به ریششون میخندید
اینجا رو یادتونه؟
انجمن سلطنتی لندنه
جایی که مایکل فارادی زندگیشو سپری کرد
در زمان اون، در نیمه‌ی اول قرن نوزدهم،
رابطه‌ی نزدیک حیات با سنگ‌ها هنوز کشف نشده بود
برای اینکه علم بتونه منشا حیات رو درک کنه
اول باید تغییر میکرد
این ترقی توسط دانشمندی پیشبینی شده بود که هدیه‌ش به جهان قطعا ترکیب شده بود
کریستین فردریک شونباین، شیمیدانی آلمانی_سوییسی بود که داشت آزمایشی رو با استفاده از الکتریسیته برای کاهش آب به دو جز شیمیاییش یعنی اکسیژن و هیدروژن، انجام میداد
شونباین بوی آشنایی رو احساس کرد
یه چیزی مث هوای بعد از طوفان
شونباین، اوزون رو کشف کرد
به خاطر داشته باشین، اوزون لایه‌ای از اتمسفره که این امکان رو برای نیاکان گذشته‌ی ما فراهم کرد
که آب رو به قصد خشکی ترک کنن و هنوز هم از ما در مقابل اشعه فرابنفش محافظت میکنه
شونباین عاشق آزمایش بود
در حدی که همسرش ازش به طور معروفی، قولی رو مطالبه کرد که از آشپزخونه‌شون به عنوان آزمایشگاهش استفاده نکنه
اوه
شونباین یه سلاح کشتار جمعی جدید رو اختراع کرد
یه ماده‌ی شیمیایی منفجرشونده با قدرتی بسیار بیشتر از باروت
با پالایش‌های بیشتر، پنبه‌ی باروتی، در مقیاس‌های وحشتناکی باعث صنعتی‌شدن جنگ‌ها شد
اما همین شونباین بود که تصوری پیشگویانه در مورد یک رشته‌ی علمی جدید داشت
:او در سال 1838 اینطور نوشت:
برای اینکه راز منشا سیاره‌ها و مواد غیرآلی آنها برملا شود
یک رشته‌ی علمی بالاتر به نام زمین_شیمی (یا ژئوشیمی) باید راه‌اندازی شود
پنجاه سال بعد، شخصی که رویای شونباین رو تحقق بخشید، به دنیا اومد
اونم یه آلمانی_سوییسی بود
ویکتور گولدشمیت بسیار بااستعداد بود
بهش توی دانشگاه اوسلو موقعیتی پیشنهاد داده شد
بدون اینکه مدرکی ازش بخوان یا امتحانی ازش بگیرن
سال 1909 بود زمانی که 21 سالش بود
سه سال بعد بزرگترین جایزه علمی نروژ بهش اعطا شد
ویکتور گولدشمیت زمین رو به عنوان یک سیستم واحد در نظر گرفت
اون میدونست برای اینکه بتونه تصویر واحدی ازش به دست بیاره، نمیتونست فقط فیزیک یا شیمی یا زمین شناسی رو بلد باشه
باید همشونو با هم یاد میگرفتی
این موضوع در زمان اولین روزای مطالعه‌ی عناصر پایه بود
گولدشمیت از این موضوع در جهت ساختن جدول تناوبی به سبک خودش استفاده کرد
چیزی که تا امروز هم ازش استفاده میشه
مشخص میکرد که چطور کریستال‌ها و کانی‌های پیچیده میتونستن از عناصر پایه‌ای‌تر به وجود بیان
گولدشمیت داشت کشف میکرد که چطور ماده میتونه به شکل کوه‌ها و پرتگاه‌ها و دره‌ها تکامل پیدا کنه
سال 1928 تصمیم شومی گرفت تا منصبی رو توی دانشگاه گوتینگن آلمان بپذیره
جایی که یک موسسه فقط برای خودش ساخته شده بود
همکاراش فکر میکردن اینها بهترین سالهای عمرش میشن تا اینکه
سال 1933
وقتی که آدولف هیتلر به قدرت رسید
گولدشمیت یهودی‌تبار بود اما عبادت‌کننده نبود
هیتلر همه چیز رو براش عوض کرد
گولدشمیت حالا خودشو به شکل عمومی به مجمع یهودیان محلی معرفی میکرد
هیتلر همه رو مجبور کرد تا لیستی از تمامی نیاکان خودشون تا چندین نسل قبل تهیه کنن
افرادی بودن که سعی میکردن پدربزرگ خودشونو مخفی کنن چون ممکن بود به بازداشت‌شدنشون منجر بشه
اما گولدشمیت با افتخار بیان کرد که تمامی نیاکانش یهودی بودن
هیتلر و هرمان گورینگ، موسس گشتاپو، از این موضوع خوششون نیومد
اونا شخصا به گولدشمیت نامه نوشتن و گفتن که فورا از موقعیتش توی دانشگاه اخراج میشه
او فقط با لباسای تنش سریعا به سمت نروژ رفت
گولدشمیت تحقیقاتش رو روی اولیوین متمرکز کرد
همون کانی سبزرنگ حاصل از شکل‌گیری منظومه شمسی
او از مقاومت این کانی در مقابل بالاترین دماها حیرت کرده بود
اون اولین شخصی بود که حدس زد که اولیوین احتمالا نقش مهمی رو در آماده کردن صحنه برای منشا حیات ایفا کرده
به طور همزمان، او از حضور اولیوین در سراسر کیهان حیرت زده شده بود
همین شروعی برای رشته‌ی شیمی کیهانی یا اخترشیمی شد
سال 1940 وقتی که آلمان ها به نروژ حمله کردن
گولدشمیت یه قرص سیانید رو توی جیبش گذاشت
تا اگه زمانی گشتاپو خواست گیرش بندازه، بتونه خودشو درجا بکشه
وقتی که یکی از همکارای دانشمندش ازش یه دونه از این قرصا خواست
گولدشمیت بهش گفت
این سم فقط برای پروفسورای شیمیه
تو به عنوان یه فیزیکدان باید از طناب استفاده کنی
آقای گولدشمیت
اما وقتی آلمان ها رسیدین
گولدشمیت سیانید رو از جیبش درنیاورد
گولدشمیت
قبل از اینکه اونو به آشویتس بفرستن، اونو به بازداشتگاه بِرگ بردن
جایی که به دوستاش گفته بود: اومدن به اینجا بهتون توصیه نمیشه
گولدشمیت اونقدری دانشمند ارزشمندی برای نازی‌ها بود که نتونن از بینش ببرن
بهش در صورتی شانس زنده‌موندن داده بودن که دانشش رو در خدمت امپراطوری آلمان قرار میداد
اما گولدشمیت جرات کرد که با دم اسیرکننده هاش بازی کنه
او آلمان‌ها رو دنبال نخود سیاه علمی فرستاد
اونا رو فرستاد که دنبال کانی‌هایی بگردن که اصلا وجود خارجی نداشت
و اونا رو به شکلی گول زد که فکر کنن اینا منابعی هستن که در جنگ براشون نقش حیاتی داره
نیرنگش میتونست هر لحظه برملا بشه و این به معنی مرگ قطعی با شیطانی‌ترین راه ممکن بود
اواخر سال 1942، خط مقاومت نروژی‌ها میدونست که گولدشمیت توی خطر بزرگی قرار گرفته
اونا محیط رو براش فراهم کردن که از سمت خط مقدم سوئد فرار کنه
گولدشمیت بقیه جنگ رو توی سوئد و انگلیس بود و دانشش رو در اختیار متفقین گذاشت
سلامتی‌های زودگذری داشت
هیچوقت از سختی‌های جنگ بهبود پیدا نکرد
ویکتور گولدشمیت، یک سال و نیم بعد از جنگ درگذشت
اما در اون دوره مقاله‌ای تحقیقاتی در مورد مولکولهای آلی پیچیده‌ای که فکر میکرد منجر به تولید حیات در زمین شدن، نوشت
و ایده‌هایی که تو اون مقاله بود هنوز هم هسته‌ی مرکزی تلاش ما برای درک چگونگی پیدایش حیات رو شکل میده
گولدشمیت هیچوقت نمیدونست که نسل‌های زمین شیمیدان‌ها که بعد از اون اومدن، اونو به عنوان بنیانگذارشون بشناسن
در بین آخرین خواسته‌هاش، یه درخواست ساده وجود داشت
اون خواست که بعد از مرگ بدنشو بسوزونن و خاکسترشو توی کوزه‌ای از جنس چیزی نگهداری کنن که فکر میکرد ماده‌ی حیاته
اولیوین دوس داشتنیش
جهان، کهکشان‌ها رو میسازه
کهکشانها، ستاره‌ها رو میسازن
ستاره‌ها، سیارات رو میسازن
آیا شهرهای گمشده‌ی حیات در جاهای دیگه‌ی کیهان هم وجود دارن؟
با من بیاین
برای سکونت در کیهان باید عوارض پرداخت بشه
به عنوان یه گونه‌ی زیستی فضانورد باید نگران آلوده کردن سیاراتی که ملاقات میکنید
و همچنین نگران مسافران قاچاقی بیگانه‌ای که میتونن برای سیاره‌ی شما خطری رو به وجود بیارن، باشید
قراردادهایی برای محافظت سیاره‌ای وجود داره
ناسا، پنج دسته از اجرام فضایی رو توی کیهان تعیین کرده
برای مثال قمر زمین، توی دسته‌ی یک قرار میگیره
محیطی بسیار لم‌یزرع که نه ما براش تهدیدی هستیم و نه اون برای ما تهدیدی داره
پرریسک‌ترین دسته، دسته‌ی پنجمه
مثل این یکی
مریخ
شرایط برای حیات بومی، در گذشته و حتی همین حالا در گوشه کنار محیط‌های زیرسطحی مریخ، غیرممکن نیست
باید خیلی مراقب باشیم
هم مراقب خودمون و هم حیاتی که ممکنه اونجا وجود داشه باشه
علامت دسته‌ی پنجم در واقع تشخیص ما از نبوغ حیات برای فراره
و اعمال‌کردنش برای ماموریت‌های آوردن نمونه از اون سیاراته که ممکنه توشون حیات به وجود اومده باشه
سیاراتی که ممکنه شهرهای گمشده‌ای از حیات در کف دریاهاشون وجود داره یا قبلا وجود داشته
اما یجورایی، خود ربات ها، فرودگرها، کاوشگرها و مدارگردهای خودمون
بیان کننده‌ی ضرورت بی‌حد و وصف حیات برای جستجو و گرفتن قلمروهای جدیده
و این یعنی اون دسته از فرستاده‌‌های ما که مأموریتشونو تموم کردن، باید بلافاصله نابود بشن
مث "جونو"ی بیچاره
بعد از چندین سال بازدید از مشتری، ناسا داره اونو به سمت مرگش روانه میکنه
نه به این دلیل که اونا نگران مشتری بودن
تقریبا شانسی وجود نداره که فضاپیماهای ما بتونن جستجوهای آینده روی سیاره ی غول گازی رو با خطری مواجه کنن
هرگونه میکروب ولگردی، سقوط میکنه و غرق میشه و توسط دمای سوزان اونجا، میسوزه
به همین دلیل مشتری یه سیاره جزو دسته‌ی دوئه
اما یکی از قمرهای مشتری جزو محدوده‌ی دسته ی پنجه
و ناسا نمیتونه ریسک اینو بپذیره که حتی به طوری غیرعمد، "جونو" توی اون قمر سقوط کنه
اروپا هم یکی دیگه از سه اجرام فضاییه منظومه شمسیه که توی دسته‌ی پنج قرار میگیره
و جزو هشتاد قمر مشتریه که این قمرها هنوز هم در حال شمارش شدن هستن
مایکل فارادی، میدان مغناطیسی زمین رو کشف کرد
مشتری هم میدان مغناطیسی داره
اگه دیدمون رو از نور مرئی به امواج رادیویی تغییر بدیم میتونیم ببینمش
میدان مغناطیسی مشتری بسیار قدرتمند و هجده‌هزار برابر میدان مغناطیسی زمینه
تله‌ی غول پیکریه برای ذرات باردار که همون بادهای خورشیدی هستن
یکی از چیزاییه که باعث روشن‌بودن شفق میشه
نورهای شمالی و جنوبی مشتری
و همین کارو برای زمین هم انجام میده
تصور کنین زندگی‌کردن اروپا و خواهرای قمریش در نزدیکی پادشاه سیاره‌ها چطوریه
مشتری غول‌پیکر، اروپا رو با آغوش گرانشی چنان قدرتمندی کنار خودش نگه داشته که در طی چهارمیلیارد سال،
اروپا هنوز نتونسته صورتشو از سمت مشتری برگردونه
مهار اروپا توسط مشتری اونقدر درنده‌ست که پوست اروپا رو تکه‌پاره میکنه
اون زخم‌های عریض رو میبینین؟
با دقت بهشون نگاه کنین، و گوش کنین
این صدای دنیاییه که توسط گرانش داره شکنجه میشه
بهش میگن پیچش کِشَندی فرایندیه که طی اون، جسم بزرگتر، با گرانشی که به قمر خودش وارد میکنه اونو منقبض و منبسط میکنه یا به قول خود دکتر تایسون میگه اونو ماساژ میده
البته فقط از طرف مشتری بهش وارد نمیشه
خواهرای قمریش هم بهش این کشش رو وارد میکنن
ما تقریبا هشتصدمیلیون کیومتر از گرمای خورشید دور هستیم
پنج برابر فاصله‌ی زمین تا خورشید
اما این پیچ و تاب کشندی، اروپا رو از درون برشته نگه میداره
زیر سطح آشفته‌ش، اقیانوسی ده برابر عمیق‌تر از عمیق‌ترین دریاهای روی زمین وجود داره
داریم به سمت یه جرم فضایی دسته‌پنجی دیگه میریم
نه... زحل نه
زحل هم جز دسته دوئه
هیچ حیاتی برای عبور از اون کمربندهای ابری، شانسی نداره
بیشتر از آمونیاک ساخته شدن
زیرشون باریکه‌هایی از بخار آب وجود داره
توی یکی از سفرای آینده‌مون اونجا میریم البته با یه هزینه‌ی گزاف
تایتان هم نیست
تایتان هم جزو دسته ی دومه
که درست مثل زحل، امکان مداخله‌ی ما با حیاتی که ممکنه اونجا باشه بسیار کمه
البته همیشه این احتمال وجود داره که حیات موجود در تایتان از چیزی که ما فکر میکنیم خیلی عجیب تر باشه
حتی اگه اینطور هم باشه، احتمالش خیلی کمه که گونه‌ی حیات زمینی بتونه بهش صدمه‌ای بزنه
ایناهاش... جرم فضایی عضو محدوده دسته پنج
جایی در منظومه شمسی ما وجود داره که ممکنه حیات رو توی خودش داشته باشه
شما دارین به دو نفر از اولین کسایی که اونو دیدن نگاه میکنین
ویلیام هرشل، عمیق‌تر از هر کسی قبل از خودش تونست به درون آبهای اقیانوس کیهانی نگاه کنه
پسرش، جان هم تبدیل به یه اخترشناس برجسته شد
اما امشب زمانیه که جان یه بچه بود توی تابستون سال 1802
این زمانیه که برای اولین بار توی سفر قبلیمون دیدیمشون
جان، میخوام یه چیزی بهت نشون بدم
باهام بیا
در اون زمان این بزرگترین تلسکوپ روی زمین بود
و تا پنجاه سال بعدش هم بزرگترین بود
خب اینجا چی داریم هممم؟
برای یه پسر کوچولو بد نیست که تا الان بیدار باشه؟
پدرم بهم قول داده یه چیزی بهم نشون بده، عمه کارولین
خواهر ویلیام _ کارولین هرشل
در نوع خودش یه اخترشناس مشهور در جهان بود
اون اولین زنی روی زمین بود که به خاطر دانشمندبودن حقوق میگرفت
قدش (تقریبا) یک متر و سی سانت بیشتر نبود
وقتی که کارولین ده سالش بود، به تیفوس مبتلا شد
بخشی از بینایی چشم چپشو از دست داد و دیگه (قدش) رشد نکرد
او با محدودیت‌های زمان خودش به خاطر هدفی جنگید
کارولین یکی از کاراش رو در مورد فهرست‌کردن سحابی‌ها و خوشه‌های ستاره‌ای منتشر کرد
اما به اسم برادرش ویلیام بود
...بالاخره سال 1802 بود دیگه (با خانوما به درستی رفتار نمیشد)
برادرزاده‌ش، جان، بزرگ شد و بر اساس کارهای اون، کاتالوگ عمومی جدید رو ساخت
هنوز هم بسیاری از اجرام فضایی توسط اعداد اِن.جی.سی (کاتالوگ عمومی جدید) نامگذاری میشن
چند درجه به شرق و یک درجه به شمال
بله، جناب
وایسا...وایسا... ایناهاش
پدر... تا حالا اونو ندیده بودم
این یه ستاره‌ی جدیده؟
نه پسرم... اون یه قمر جدیده
اسمشو میذارم... زحل 2
عه... پدر... باید یه اسم بهتر براش پیدا کنیم
این کار توئه پسرم
و جان، کاری که پدرش ازش خواست رو انجام داد
اسم قمر رو انسالادوس گذاشت
اسم غول اسطوره‌ی یونان باستان، که پسر زمین و آسمان بود
انسالادوس با الهه آتنا در کوششی حماسی جنگید تا کنترل جهان رو در دست بگیره
در نگاه اول نیاز نیست اصلا که یه اخترزیست‌شناس باشی تا بفهمی حیات، همه جای زمین وجود داره
حیات، تقریبا هر سانتیمتر مربع از زمین رو تغییر داده
از دیدگاه یه بیگانه‌ی فضایی، زمین قطعا در وضعیت محدوده‌ی دسته پنج قرار میگیره
اما انسالادوس، رازهای خودشو در اعماقش نگه میداره
اون فوران‌های یخ و بخار آب دارن با سرعت 1300 کیلومتر بر ساعت از انسالادوس به بیرون شلیک میشن
اونا سهم این قمر برای بیرونی‌ترین حلقه‌ی زحل که به نام حلقه‌ی ای میشناسیمش، هستن
البته چیزای بیشتری هم قاطیشون هست
نیتروژن، آمونیاک، متان
و جایی که متان باشه، اولیوین هم میتونه باشه
انسالادوس تقریبا صد میلیون ساله که به این شکله
و میتونه تا نه میلیارد سال دیگه هم آب به بیرون بریزه
این همه آب از کجا میاد؟
دونه های برف آبی‌رنگ با سرعت هزار و ششصد کیلومتر بر ساعت پایین میریزن
ما اینجا اومدیم سمت نیمکره جنوبی
چون اینجا پوسته‌ی یخی در نازکترین حالت خودشه
قطرش فقط چند کیلومتره
به همین دلیل برای دسترسی به اقیانوس زیرزمینی، اینجا بهترین جاست
خیلی خب... الان وقتشه یه هشدار بهتون بدم
چیزی که اینجا میبینین کاملا بر اساس شواهده
اون اقیانوس سراسری، اون جداره‌ی آبفشانی حیرت‌آور
اون برف عجیب و غریب روی سطح
همشون واقعیت داره
با استفاده از چندین رصدی که توسط ماموریت کاسینی انجام شد، بهمون میگه که چنین چیزی روی انسالادوس در انتظارمونه
اما قراره وارد قلمرویی از گمانه‌زنی‌های آگاهانه بشیم
این چیزیه که دانشمندای پیشتاز در فضاشناسی فکر میکنن وقتی فضاپیمامون رو به قلب انسالادوس بفرستیم، خواهیم یافت
وقتی که آب اینجا در معرض فضای خلا قرار میگیره
تبدیل به برف میشه
اون تفاله، ماده‌ی حیاته
مولکولهای آلی
باعث میشه شگفت‌زده بشیم از اینکه چی میتونه این پایین انتظارمونو بکشه
با اینجا خیلی فاصله داره
چون ما توی اقیانوسی هستیم که ده برابر عمیق‌تر از اقیانوس‌های زمینه
خیلی امیدوارکننده‌ست
اون کربن و هیدروژنه و پی.اچِ آب، دقیقا مثل اقیانوس‌های ابتدایی زمینه
چرا این شهر حیات باید بزرگتر از اونی که توی کف اقیانوس‌های زمین بود، باشه؟
شاید چون گرانش روی انسالادوس، خیلی ضعیف‌تر از گرانش زمینه
با گرانش کمتر، برج‌ها سبک‌تر هستن و میتونن خیل بلندتر بشن
جریان‌ها قدرتمند هستن
و بعضی از برج‌ها رو واژگون کردن
اولیوینِ ویکتور گولدشمیت
سنگ‌ها جایی برای حیات درست کردن
اما آیا حیات زمان کافی برای برخاستن داشته؟
تنها چیزی که میدونم اینه که، متخصص فرار رو نباید دست کم گرفت
میدونین، یه چیز جالب راجع به ما وجود داره
فکر میکنیم ما کل داستانیم
ما سیر تا پیاز کیهانیم
اما تا جایی که میدونیم ما فقط محصول فرعی نیروهای ژئوشیمیایی هستیم
نیروهایی که در سراسر جهان پدیدار هستن
کهکشانها، ستاره ها رو میسازن ستاره‌ها هم سیارات رو
و تا جایی که میدونیم، سیارات و قمرها، حیات رو میسازن
آیا این چیزی از شگفت‌انگیزبودن حیات کم میکنه؟
یا بهش اضافه میکنه؟