در کهکشان ما ممکنه کشتی‌هایی از جهان‌های دیگر باشند
که شهامت جستجو در اعماق کیهان را داشته باشند
شاید از ستاره‌ای به ستاره دیگر برای جستجو
جهان‌های دیگری که شاید حیات در آنها رشد کرده سفر کنند
نا نگاه نزدیک‌تری به ویژگی‌های نوظهور حیات که حتی
قادر به پیش‌بینی آنها هم نیستند بیاندازند
این کشتی بخصوص در چنین ماموریت جستجویی است
چه کسی با بررسی این جهان می‌گوید برای حیات پرورشگاه مناسبی است؟
کدوم مثبت اندیشی ممکنه پیش‌بینی کنه که از این جهنم دره
شاید روزی عقاب و گل صدتومانی بیرون بزنه؟
در دوران نوزادی خود، چهار میلیارد سال پیش
از زمین انتظار مشابهی می‌رفت
اکنون ونوس بیشتر به این شکل است
آن زمان شاید دارای اقیانوس و خشکی بوده و شاید حیات هم داشته
این عصر کهن، زمان درخشیدن ونوس بود
در منطقه قابل زیست قرار دارد
برای هر جهانی منطقه قابل زیست زمانی است که رابطه آن با
ستاره خود می‌گوید: سیاره نه خیلی سرد است نه خیلی گرم
در دوران وجود یک جهان زمانی است که می‌تواند حیات را پرورش دهد و از آن پشتیبانی کند
اما ظرافت منطقه قابل زیست یک چیز فانی است
و برای هیچ جهانی تا ابد باقی نمی‌ماند
ما در منطقه قابل زیست خورشیدمان سکونت داریم
اما هر سال به اندازه سه فوت به سمت بیرون حرکت می‌کند
زمین همین الان هم 70% از قابل زیست‌ترین دوره خود را گذرانده است
اما نیازی نیست نگران باشید
ما هنوز صدها میلیون سال دیگر فرصت داریم
تا نقشه خروج‌مان را طراحی و اجرا کنیم
وقتی که زمین دیگر برای حیات مناسب نیست و ظرافت خورشید ما را ناچار کند
به دنبال جهان دیگری باشیم به کجا خواهیم رفت؟
آیا گونه‌های ما برای سفر به جزیره‌های دوردست در
اقیانوس عمیق کهکشان راه شیری آماده خواهند شد؟
تیم ترجمه وب‌سایت علمی بیگ‌بنگ bigbangpage.com
ترجمه: محمد احمدی Telegram: @MohammadForReal
پناهگاهی در برابر تغییرات در کیهان وجود ندارد
در هیچ مکان امنی نمی‌شود بیشتر از چند صد میلیون سال ماند
روزی همه اینها تسلیم چرخه تکراری تولد
نابودی و احیا می‌شوند که توسط قوانین جهان تعیین شده است
هستی چیزهای زیبایی را شکل می‌دهد سپس آنها را له می‌کند
و از قطعات له شده آنها چیزهای جدید می‌سازد
هر گونه‌ای که بخواهد روی هر سیاره ممکنی به مدت طولانی
بقا داشته باشد باید طراحی حمل و نقل میان‌سیاره‌ای
و در نهایت میان‌ستاره‌ای را یاد بگیرد
چگونه ما این را می‌دانیم؟
اندک چیزهایی که درمود کیهان یاد گرفته‌ایم به ما اجازه می‌دهند
نگاهی به آینده بیاندازیم
من درمورد اتفاق قریب الوقعی که در آن تغییرات اقلیمی
ایجاد شده توسط فعالیت‌های انسانی برای تمدن ما خطر ایجاد می‌کنند، صحبت نمی‌کنم
اگر ما میخواهیم برای هزاران، میلیون‌ها
یا حتی میلیاردها سال تاب آوریم
ما باید اضافه کردن کربن دی اکسید به اتمسفر را
همین حالا متوقف کنیم
اما من می‌خواهم منفعت شک کردن را به خودمان دهم
و یک نگاه عمیق‌تر کنم
خورشید در حال پیر شدن است
درست مثل همه ما
روزی تمام سوخت هیدروژن درون هسته خود را مصرف می‌کند
پنج یا شش میلیارد سال دیگر
منطقه سوخت هیدروژن به آرامی به سمت بیرون مهاجرت می‌کند
یک صدف در حال گسترش از واکنش‌های حرارت هسته‌ای
تا زمانی که دماها کمتر از 10 میلیون درجه باشند
از کوتوله زرد به غول سرخ تبدیل می‌شود
کشش گرانشی آن بر روی ونوس و زمین کم می‌شود
و به آنها اجازه می‌دهد برای مدتی به یک
مکان امن‌تر نقل مکان کنند
این خورشید غول سرخ قرمز شده و ورم کرده
توسعه می‌یابد و عطارد را می‌بلعد
ناحیه قابل زیست با سرعت به سمت بیرون
و مکانی دورتر حرکت می‌کند
تا آن زمان نور و گرمای شدید انبساط خورشید
تا مشتری خواهد رسید
ابرهای آمونیا و آب آن به فضا فرار می‌کنند
و در حالت بخار گم می‌شوند
و برای اولین بار لایه‌های قدیمی و پنهان اعماق
اتمسفر پر زرق و برق بالایی مشتری در معرض دید قرار می‌گیرند
آیا می‌توانیم روی یکی از قمرهای یخ زده مشتری خانه‌ای بسازیم؟
لایه‌های ضخیم پوشیده از یخ در اروپا و کالیستو آب می‌شوند
اقیانوس‌های مایع زیر آن در معرض نور شدید خورشید قرار می‌گیرند
که هزاران برابر از قبل قوی‌تر است
این اتفاق مقدار عظیمی بخار آب را آزاد می‌کند
و یک اثر گلخانه‌ای مهار نشدنی شروع می‌شود
اتمسفر نازک گانیمد پر از بخار و چگال می‌شود
اگر در تمام این مدت حیات در آن اقیانوس‌ها شنا می‌کرده است
اکنون شانسی برای رشد و فرگشت حیات وجود دارد
سپس گانیمد به آن موجودات تعلق خواهد داشت
دقیقا مناسب ماست چون ما میخواهیم خانه بعدی‌مان
در فاصله امنی از خورشید قرار داشته باشد
فرگشت خورشیدی اجتناب ناپذیر است
اما ما میلیاردها سال فرصت داریم تا به دنبال خانه باشیم
زمان زیادی داریم تا در کیهان به دنبال آن جهان‌هایی بگردیم
که بتوانند به خانه‌های جدیدمان تبدیل شوند
زحل خورشید با تو چه کار کرده است؟
او عظمت تو را دزدیده است، حلقه‌هایت
و تایتان از اتمسفر تو دزدی کرده است
آهای
ما کم کم در اینجا به پایان جهان‌های ممکن می‌رسیم
درست سر وقت، قمر نپتون تریتون
نامی گرفته شده از پسر خدای رومی نپتون
اولین بار یونانیان آن را به نام پوسایدین، خدای دریا، می‌شناختند
هنوز کسی بر این اقیانوس نام نذاشته است تنها وقتی که گرمای خورشید غول سرخ
آمونیا و آب‌های یخ زده این قمر منجمد
را ذوب کرد، این اقیانوس به وجود آمد
نوادگان دور دست ما نسبت به ما با اصول متفاوتی زندگی خواهند کرد
یک روز در قمر تریتون 144 ساعت خواهد بود
و زمستان‌ها وحشتناک خواهند بود
تقریبا 50 سال طول می‌کشند
اما با اینحال تریتون چند میلیارد سال دیگر باز هم می‌تواند
خانه عالی برای ما باشد
همه چیز دارد
اتمسفر، اقیانوس‌هایی از آب
عناصر اصلی شیمیایی حیات را ممکن می‌کنند
خب سرد هست ولی نه بیشتر از شمال نیویورک در ماه ژانویه
و این یعنی در طول تمام سال اسکی بازی خوبی خواهیم داشت
اما یک روز خورشید خودش را کاملا خسته می‌کند و
ناحیه قابل زیست متحرک در اینجا هم به پایان میرسد
وقتی فاز غول سرخ خورشید سوزان تمام شود
خود را لخت می‌کند
و کوتوله سفیدی که در زیر قرار دارد را نمایان می‌کند
یک ستاره بدون انرژی کافی برای گرم کردن بچه‌های باقیمانده‌اش
یعنی قمرهای قسمت بیرونی منظومه شمسی
پس اگر ما به دنبال اجاره یک خانه برای بلند مدت باشیم
به عنوان مثال به مدت کمی بیشتر از چند صد میلیون سال
باید بیشتر به بیرون سفر کنیم
باید منظومه شمسی خودمان را ترک کنیم و با اقیانوس بی‌انتهای عظیم
فضای میان‌ستاره‌ای روبرو شویم
میدونم چی دارید فکر می‌کنید
آیا قرار است ما به ستارگان دوردست سفر کنیم؟
ما قبل از اینکه اراده‌مان را از دست دهیم و به امنیت مادرمان
عقب گرد کنیم، زمانی چند قدم کوچک روی ماه برداشتیم
چه چیزی باعث می‌شود ما فکر کنیم از سفری در میان ستارگان می‌توانیم نجات یابیم؟
نزدیک‌ترین آنها 100 میلیون برابر از ماه ما دورتر است
کشتی‌های کوچک ما توسط چیزهای بزرگ ناشناخته بلعیده نمی‌شوند؟
من قکر می‌کنم می‌توانیم آن را انجام دهیم
چرا؟
چون قبلا این کار را کرده ایم
ما درمورد کشتیرانی در میان دنیاهای راه شیری رویاپردازی می‌کنیم
با کشتی‌هایمان فوتون‌ها را گیر می‌اندازیم
جرات می‌کنیم بدون محدودیت به فراتر از نقطه بدون بازگشت سفر کنیم
ما قبلا از این مسیر گذشته‌ایم
زمانی مردمی بودند که ناشناخته را انتخاب کردند
آنها همه چیز را ریسک کردند تا در دریاهای ناشناخته جلو بروند
و به شهامت آنها جایزه داده شد
آنها بهشت را پیدا کردند
می‌خواهم داستان آنها را به شما بگویم
ما به این مردم، لاپیتا می‌گوییم
اما این هیچوقت نام آنها نبود
فقط نتیجه یک سوء‌تفاهم بود که
دهه‌ها پیش وقتی ما برای اولین بار بخش‌های شکسته
سفالگری آنها را پیدا کردیم، رخ داد
برای من آنها لاپیتا نیستند آنها "دریانوردان" هستند
نامی که بیشتر لایق آنها است
حدود 10,000 سال پیش
وقتی جمعیت اسکان‌های جنوب چین زیاد شد
کسانی بودند که تصمیم گرفتند در خط مقدم پیش قدم شوند
آنها به جنوب‌تر جایی که هم اکنون تایوان است رفتند
و دریانوردان ما در آنجا با خوشی
تا هزاران سال ساکن شدند
تا اینکه این مکان دوباره شروع به شلوغ شدن کرد
همانطور که ما در این سیاره
به نوعی در یک قرنطینه کیهانی درحال پیر شدن هستیم
از داشتن هر امیدی برای دانستن درمورد
دنیا‌های بیرون کیهان محروم شده‌ایم
نیاکان دوردست ما پیشتازان خشکی بودند
اگر می‌خواستید به مسافت‌های زیاد سفر کنید
باید به آنجا راه می‌رفتید
و اگر تا آنجایی که می‌توانستید راه می‌رفتید
توسط لبه‌های آب محاصره می‌شدید
اینها قبل از دوره بزرگ تمدن دریانوردی بود
فنیقی‌های خاورمیانه و مینوسی‌های جزیره کرت
در طول بیشتر تاریخشان آنها ساحل را در آغوش گرفتند
ماهیگری و سفرهای تجاری آنها با احتیاط انجام میشد تا خشکی در دیدشان باشد
برای نیاکان ما، این لبه اقیانوس کیهانی بود
ما نمی‌دانیم چه چیزی در ابتدا موجب شد دریانوردان
برای چیزی به ظاهر غیرممکن کوشش کنند
آیا دیگر نمی‌توانستند به زمین اعتماد کنند؟
آنها روی یک صفحه تکتونیک زندگی می‌کردند جایی که زلزله
و فوران آتشفشان رایج بود
یا آیا همسایه‌های دشمن زندگی را برای آنها غیر قابل تحمل کردند؟
آیا یک تغییر در اقلیم معیشت آنها را تهدید کرد؟
فشارهای افزایش جمعیت وجود داشت؟
آیا با شکار و ماهیگیری بیش از حد آنها
منابع جزیره خود را تمام کردند؟
یا صرفا چیزی ذاتا انسانی در آنها بود که
باعث شد آنها بخواهند بدانند آن بیرون چه خبری است؟
تا به جاهای دور اسرارآمیزتری برسند
فارغ از اینکه چقدر ممکن است خطرناک باشند؟
هر انگیزه‌ای که داشتند در گذر زمان
آنها بر ترسشان غلبه کردند
و برای سفر به جایی که هیچکس قبلا نرفته بود آماده شدند
دریانوردان از مشاهدات دقیق نیاکانشان
طی چندین نسل استفاده کردند تا تکینک‌های دریانوردی
را توسعه دهند که امروزه هنوز پایدار است
نقشه‌های مهاجرت فصلی پرندگان، جی‌پی‌اس آنها بود
آنها همچنین پرندگان تندرو بلند پرواز هم به همراه خود داشتند
پرندگان را در زمان مناسب آزاد می‌کردند تا کوتاه‌ترین
فاصله تا خشکی را پیدا کنند
آنها می‌توانستند آب را بخوانند، با نوک انگشتانشان جریان‌های اقیانوسی را
حس کنند و پیغام‌های نوشته شده در ابرها را بخوانند
این دریانوردان دانشمندانی بودند و تمام طبیعت آزمایشگاه آنها بود
جزایر فیلیپین اولین مکانی بود که آنها ساکن شدند
پس از ماندن در آنجا به مدت هزار سال
آنها دوباره آماده سفر بودند
نسل جدیدی از دریانوردان، پلی‌نزی‌ها
ماموریت‌های اکتشاف موفقیت‌آمیزی به سمت اندونزی انجام دادند
جزایر ملانزی، وانواتو
فیجی، ساموآ و به سوی جزایر مارکیز
و سپس به سمت تنهاترین گروه جزایر روی زمین
جزایر هاوایی
تاهیتی، تونگا، نیوزیلند، پیت‌کرن و جزیره ایستر
امپراطوری آب تقریبا 20 میلیون مایل مربع از دریا را پوشانده است
و آنها این را بدون حتی یک میخ
یا هر نوع ابزار فلزی پیمودند
همچنانکه ارتباط بین جزایر کمتر تکرار میشد
زبانی که پلی‌نزی‌ها با خود آوردند به زبان‌های متفاوتی
توسعه یافت
بسیاری از واژگان تغییر کردند اما یک واژه در تمام زبان‌های
اقیانوس آرام بزرگ تغییر نکرد: لایار (Lyar)
به معنی مسافرت دریایی
در مرحله بعدی به کجا می‌رویم؟
به آن مکانی که می‌توانید کتاب جهان‌ها را بخوانید
کشتی تصور در یک ماموریت است
به جهان خاصی نمی‌رود
بلکه به یک فضای خالی در اقیانوس میان‌ستاره‌ای
چرا آنجا؟
با من بیا
ما به مکانی در 50 میلیارد مایلی از خورشیدمان می‌رویم
چیزی که من می‌خواهم به شما نشان دهم
هدیه‌ای است از هزاران نسل از محققان
هزار سال می‌شود که نور را مطالعه می‌کنیم و چندین قرن هم در حال مطالعه گرانش هستیم
در میان نگرش‌های اینشتین یک درک از اینکه
چگونه این دو روی یکدیگر تاثیر می‌گذارند وجود داشت
جوری که گرانش نور را خم می‌کند به ما اجازه می‌دهد
هر ستاره‌ای از جمله خورشید خودمان را
به نوعی لنز برای تلسکوپ کیهانی تبدیل کنیم
یک تلسکوپ با طول 50 میلیارد مایل
قدرت‌مندترین تلسکوپ‌های فضایی امروزه ما
جهان‌های ستارگان دیگر را تنها می‌توانند به صورت نقاط کوچک ببینند
یک تلسکوپ کیهانی می‌تواند تصاویری با جزئیات کوه‌ها
اقیانوس‌ها، یخچال‌های طبیعی به ما دهد و چه کسی می‌داند
شاید حتی شهرهای این جهان‌ها را به ما نشان دهد
این ارایه آشکارساز تلسکوپ کیهانی است
نوری که از جهان‌های دوردست بلند می‌شود را دریافت می‌کند
سپس سیگنالی به زمین می‌فرستد که در واقع
قطعه‌ای از چشم تلسکوپ است
درخشان‌ترین ستاره را در آسمان می‌بینید؟
آن خورشید ماست
و لنزهای این تلسکوپ
پس چگونه یک ستاره که ما نمی‌توانیم داخل آن را ببینیم
به یک لنز تبدیل می‌شود؟
وقتی تمام پرتوهای نور از یک سیاره دوردست از نزدیکی
خورشید می‌گذرند گرانش خورشید آن پرتوها را
به آرامی خم می‌کند
جایی که در فضا همگرا می‌شوند یک "نقطه کانونی" نام دارد
چون آن نقطه مکانی است که شئ‌ که به آن نگاه می‌کنید متمرکز می‌شود
پس در یک تلسکوپ 50 میلیارد مایلی چه چیزی می‌توانید ببینید؟
تقریبا هر چیزی که بخواهید
بهترین تلسکوپ گالیله می‌توانست یک تصویر را 30 برابر بزرگ‌تر کند
به عنوان مثال مشتری را 30 برابر نزدیک‌تر نشان می‌داد
تلسکوپ‌های کیهانی ما می‌توانند اجرام را صد میلیارد برابر نزدیک‌تر نشان دهند
و ما می‌توانیم تقریبا به هر سمتی آنها را نشانه بگیریم
ارایه آشکارساز ما 360 درجه به دور خورشید حرکت می‌کند
تنها یک بخش کیهان است که برای ما ممنوع می‌باشد
و آن قلب کهکشان خودمان است
که بیش از حد درخشان است
درخشندگی آن کور کننده است
اما با تلسکوپی مثل این
بسیاری از چیزهای دیگر که برای ما ممنوع اند
قابل دیدن خواهند بود
شاید یک جهان ممکن
مخلوط گازها در اتمسفر آن می‌تواند به ما بگوید آیا حیات در آنجا وجود دارد یا نه
مولکول‌ها امضای رنگی خاصی دارند
اگر با این تلسکوپ، ابزاری که نور را به اجزای تشکیل دهنده آن
تقسیم می‌کند، به اتمسفری نگاه کنیم
ما قادر خواهیم بود مولکول‌های سازنده اتمسفر را تشخیص دهیم
وجود اکسیژن و متان از نشانه‌های حیات است
این جهان زنده است و تلسکوپ کیهانی ما می‌تواند
یک تصویر کامل از سطح آن به ما دهد
فقط یک تلسکوپ چشمی که تنها
نور مرئی را می‌بیند نیست
همچنین یک تلسکوپ رادیویی است
همانطور که میتواند نور جهان‌های دور دست را 100 میلیارد برابر بزرگ کند
همین کار را می‌تواند برای امواج رادیویی انجام دهد
چیزی وجود دارد که اخترشناسان به آن "چاله آب" می‌گویند
نام آن از مکانی گرفته شده است که شیرها و
و بوفالوهای آبی جمع می‌شوند تا آب بنوشند و حمام کنند
ناحیه‌ای از طیف رادیویی است که
تداخل در حالت کمینه قرار دارد و ما می‌توانیم حتی به ضعیف‌ترین
مخابره‌ها بین
تمدن‌های دور دست گوش دهیم
ما باید تا از قدرت محاسباتی‌مان استفاده کنیم تا
سیگنال‌های پنهان در نویزهای آنها را رمزگشایی کنیم
و این تلسکوپ وسیع همچنین وسیله‌ای است برای دیدن گذشته
شما نمی‌توانید بدون اینکه به گذشته یک شئ نگاه کنید به فضا نگاه کنید
این بخاطره این است که سرعت نور محدود است
صبح به خورشید نگاه کنید و آن را طوری می‌بینید
که 8 دقیقه و 20 ثانیه پیش بوده است
هیچوقت آن را طور دیگری نمی‌بینید
چون همینقدر طول می‌کشد تا نور خورشید
نود و سه میلیون مایل را تا زمین سفر کند
و وقتی ما به یک جهان با این تلسکوپ نگاه می‌کنیم
ما آن را در گذشته می‌بینیم
حالا تلسکوپ تمدن دیگری را تصور کنید
فرض کنید یکی که 5000 سال نوری با زمین فاصله دارد
اخترشناسان آن جهان می‌توانند
ساختن اهرام مصر را ببینند
یا سفرهای پلی‌نزی‌ها را همچنانکه آنها شجاعانه در سراسر اقیانوس آرام جلو می‌روند دنبال کنند
اما شاید مهمترین استفاده این تلسکوپ کیهانی
جستجوی ما برای زمین‌های جدید باشد
چیزی که من نمیفهمم این است که چرا هنوز یکی نساخته‌ایم
ما می‌دانیم چگونه انجامش دهیم
در حال حاضر تکنولوژی آن را داریم
کی می‌خواهید آینده شروع شود؟
خب
ما درمورد دیدن جهان‌های دیگر بزرگترین رویاها را داریم
به آنها سفر کنیم و آنها را به خانه‌های خودمان تبدیل کنیم
اما چگونه به آنجا می‌رویم؟
ستارگان بسیار دور هستند
ما به کشتی‌‌هایی نیاز خواهیم داشت که بتوانند گروه‌‌های انسانی را
در طولانی‌ترین حمل و نقل تاریخ حفظ کنند
نزدیک‌ترین ستاره 4 سال نوری فاصله دارد
این یعنی 24 تریلیون مایل تا پروکسیما قنطورس
فقط برای اینکه ایده‌ای از اینکه چقدر این نقطه نور
واقعا دور است به شما دهم
اگر فضاپیمای وویجر یک ناسا
که با سرعت نسبتا خوبی حرکت می‌کند
سی و هشت هزار مایل بر ساعت
به سمت پروکسیما قنطورس می‌رفت
برای آن 70,000 سال طول می‌کشد تا برسد
و آن تنها نزدیک‌ترین ستاره از
صدها میلیارد ستاره دیگر در کهکشان ماست
پس اگر ما میخواهیم به عنوان یک گونه در فراتر از قفسه پیشنهادی حیات
در سیاره خودمان پایدار باشیم
بهتر است مثل پلی‌نزی‌ها عمل کنیم
ما باید از چیزهایی که درمورد طبیعت می‌دانیم استفاده کنیم و کشتی‌هایی بسازیم
که بتوانند روی نور حرکت کنند همانطور که زمانی به کمک باد حرکت کردند
این بادبان‌ها عظیم هستند مایل‌‌ها مرتفع
اما بسیار نازک
هزاران برابر نازک‌تر از یک کیسه زباله
وقتی که یک فوتون نور به آن بادبان‌ها ضربه می‌زند
کمی فشار به آنها وارد می‌کند
این یعنی در خلاء فضا
حتی کوچک‌ترین هل از یک فوتون آنها را با سرعت بیشتری حرکت می‌دهد
تا زمانی که آنها با سرعتی نزدیک به سرعت نور حرکت می‌کنند
وقتی خیلی از ستاره خود دور شوید و نور کم شود
لیزرها می‌توانند موثر باشند
اگر ما بخواهیم مسیرمان تا پروکسیما قنطورس را با بادبانی-نوری برویم
هفتاد هزار سال طول نمی‌کشد
بلکه تنها 20 سال طول می‌کشد
پروکسیما بی در منطقه زیست پذیر ستاره خود قرار دارد
اما ما هنوز نمی‌دانیم آیا می‌تواند از حیات حمایت کند یا نه
آیا آن میدان مغناطیسی محافظت کننده‌ای که از
تکامل حیات در سطح سیاره خودمان حفاظت کرده است را دارد؟
یک اثر دیگر موقعیت نزدیک پروکسیما به ستاره‌اش
این است که احتمالا سیاره در قفل گرانشی قرار دارد
یک طرف آن همیشه رو به خورشید است
طرف دیگر؟ محکوم شده به شبی بی‌پایان
این ستاره‌های کوچک شاید کم حرارت باشند
اما آینده‌ای طولانی در برابر خود دارند
تریلیون‌ها سال
به دوام و پتانسیل رشد یک تمدن
با آینده تریلیون سالی فکر کنید
در نوار باریک خشکی که بین شب و روز قرار دارد
همیشه ساعت سحرآمیز است
اگر پروکسیما بی زیست پذیر باشد حیات به این منطقه
گرگ و میش محدود می‌شود
می‌تواند خانه‌ای برای حیات بومی باشد یا
یک اردوگاه موقت برای نوادگان آینده ما
گرانش روی پروکسیما بی تقریبا 10% از زمین ما قوی‌تر است
برای ما مشکل جدی نیست
فقط کمی شبیه ورزش کردن با وزنه است
بررسی از راه دور هیچ نشانه‌ای از حیات پیدا نکرد
که این باعث می‌شود پروکسیما بی در فضای میان‌ستاره‌ای عظیم
برای اهل زمین به یک ایستگاه کوچک دور دست تبدیل شود
اما درمورد سفرهای طولانی‌تر چطور؟
ما به قایق سریع‌تری نیازمندیم
بیاید فرض کنیم ما یک سیستم در صد سال نوری از خانه پیدا کردیم
یک سیستم با چندین جهان که زیست پذیر هستند
برای بادبانی-نوری این سفر 500 سال طول می‌کشد
آیا ممکن است کشتی بسازیم که حد کیهانی سرعت را بشکند؟
یک فیزیکدان نظری به نام میگوئل آلکوبیر
از سریال تلویزیونی پیشتازان فضا الهام گرفت
و به محاسبات برای یک کشتی فکر کرد که می‌تواند
به طور نظری از سرعت نور سریع‌تر حرکت کند
اگر موفقیت‌آمیز باشد می‌تواند زمان سفر بین خورشید ما و
این سیستم ستاره‌ای را به یک سال یا حتی کمتر کاهش دهد
اما یک لحظه صبر کنید مگر یکی از قوانین اصلی علم این نیست که
چیزی سریع‌تر از سرعت نور حرکت نمی‌کند؟
چرا هست
اما در روش آلکوبیر چیزی وجود دارد
کشتی حرکت نمی‌کند بلکه کیهان حرکت می‌کند
کشتی درون حباب فضا-زمان خود محصور شده است
جایی که در آن هیچ یک از قوانین فیزیک را نقض نمی‌کند
هارولد وایت از ایالات متحده آمریکا بعضی از مشکلات را حل کرد
مثل نیاز به انرژی بسیار عظیم برای به پرواز در آوردن آن
اما در حال حاضر بسیار فراتر از دسترس ما قرار دارد
کشتی آلکوبیر یک ماشین سازنده موج گرانشی است که
اقیانوس فضا-زمان را در جلوی خود متراکم می‌کند
و این اقیانوس را در پشت سر خود منبسط می‌کند
جت اسکی‌هایی برای دور زدن در کهکشان و فراتر
کی میدونه؟
شاید روزی کل ابرخوشه لانیکیا به برکه ما تبدیل شود
این ابرخوشه 100,000 کهکشان دارد
لانیکیا واژه‌ای در زبان هاوایی است به معنی بهشت غیرقابل اندازه‌گیری
یک نسخه پیشرفته از ماشین وارپ آلکوبیر
می‌تواند 600 تریلیون مایل را در یک چشم بهم زدن طی کند
قبلا اینکه بفهمید، در سیستم سیاره‌ای یک ستاره دور دست هستید
بیاید آن را سیستم "هوکو" بنامیم
یک ستاره کوتوله سرخ که توسط همراهان سنگی و سیارات یخی غول مانند محاصره شده است
در جایی میان آنها جهانی وجود دارد که ما آمده‌ایم تا آن را خانه بنامیم
تلسکوپ کیهانی ما تمام ستارگان در یک شعاع
صد سال نوری را الک کرد و راه این یکی را به ما نشان داد
تمام این سیارات به ستاره خود از عطارد
به خورشید ما نزدیک‌تر هستند
هاومیا درست در پیرامون منطقه زیست پذیر هوکو قرار دارد
این رنگ‌های گرم سبز به نظر مجذوب کننده می‌آیند
اما ما در حال تماشای بالای جنگل‌ها نیستیم
این رنگ سبز از متان و آمونیا نشأت می‌گیرد
حتی در فاصله 27 میلیون مایلی
ستاره هوکو بیش از حد ضعیف است که بتواند این سیاره را گرم نگه دارد
ما اکنون در منطقه دلچسبی از ناحیه زیست پذیر ستاره هوکو هستیم
و این سیاره تانگاروآ است
جایی که آخرین قسمت از حماسه گونه ما در حال اجرا است
چند صد سالی طول کشید تا انسان‌ها این جهان بی‌حیات را به یک جهان قابل سکونت تبدیل کنند
اما اکنون حتی هوا هم مثل هوای خانه است
اما این فقط اندونزی بود
یکی از ابتدایی‌ترین ایستگاه‌ها در ادیسه عشایری ما در سراسر
راه شیری
هنوز جزایر بسیاری در سر راه ما وجود داشتند
و در این رویای آینده ما
با فضاپیمای سریع‌تر از نورمان؟
زمانی فرا خواهد رسید که ما بتوانیم تلسکوپ کیهانی‌مان را
آنقدر دور از خانه قرار دهیم که بتوانیم آن نیاکان بی‌نام‌مان
را که اول پا به دریاهای ناشناخته گذاشتند را ببینیم
کارل سیگن این نقاشی را وقتی کوچک بود کشید
آشکار شدن عصر طلایی بعدی از اکتشافات را تصور می‌کرد
به عنوان یک دانشمند او نقش مهمی در آن داشت
و حالا او از گذشته با ما درمورد رویاهایمان
نسبت به آینده صحبت می‌کند
سیگن: آیا قرار است ما در فضا ماجراجویی کنیم؟
جهان‌ها را حرکت دهیم سیارات را بازطراحی کنیم
در سیستم‌های سیاره‌ای همسایه پخش شویم؟
ما که حتی نمی‌توانیم به سیستم سیاره‌ای خودمان نظم دهیم
و پر از تنفر و برتری خواهی هستیم
محیط اطراف‌مان را غارت می‌کنیم یکدیگر را بخاطره
خشم و بی‌اعتنایی می‌کشیم
اضافه بر اهداف مرگبار ما گونه‌ای هستیم که
تنها اخیرا متقاعد شده است که کل جهان
تنها بخاطره منفعت خودش ساخته شده است
من فکر نمی‌کنم که "ما" تنها باشیم
با عادت‌های امروزه‌مان و آداب و رسوم اجتماعی‌مان چه کسی آن بیرون خواهد بود
اگر ما به اندوختن قدرت ادامه دهیم و بر خرد افزوده نشود
قطعا خودمان را نابود خواهیم کرد
وجود ما در آن زمان دور دست نیازمند آن است که
ما خودمان و سنت‌هایمان را تغییر داده باشیم
چگونه من جرأت میکنم درمورد انسان‌ها در آینده دور دست حدس بزنم؟
من فکر می‌کنم فقط بخاطره انتخاب طبیعی باشد
اگر ما حتی یک ذره بیشتر خشونت‌آمیز، کوته بین
جاهل و خودخواه نسبت به هم اکنون شویم
تقریبا احتمال زیاد آینده‌ای نخواهیم داشت
اگر شما جوان هستید ممکن است که ما
اولین قدم‌های خود روی سیارک‌های نزدیک به زمین و
مریخ را در زمان زندگی شما برداریم
در زمانی که ما آماده سکونت در نزدیک‌ترین
سیستم سیاره‌ای باشیم، ما تغییر کرده‌ایم
سیر ساده نسل‌های بسیار ما را تغییر خواهد داد
شرایط متفاوتی که ما تحت آنها زندگی خواهیم کرد، تغییرمان می‌دهند
ما یک گونه سازش پذیر هستیم
این ما نخواهیم بود که به آلفا قنطورس
و دیگر ستارگان مجاور می‌رسیم
بلکه گونه‌ای خواهد بود بسیار شبیه به ما
اما با نقاط قوت بیشتری از ما و با نقاط ضعف کمتری
گونه‌ای که به شرایطی که برای آنها
فرگشت یافته بود، بازگشته است
اعتماد به نفس بیشتر، دوراندیش‌تر توانا و محتاط‌تر
موجوداتی که ما میخواهیم نماینده ما در جهانی
باشند که تا جایی که ما می‌دانیم
پر از گونه‌های دیگر که قدیمی‌تر و
بسیار قدرت‌مندتر و متفاوت‌تر اند است
فواصل عظیمی که ستارگان را جدا کرده‌اند، نتیجه سرنوشت هستند
موجودات و جهان‌هایی که نسبت بهم قرنطینه هستند
قرنطینه تنها برای آنهایی برداشته می‌شود که دارای
خودشناسی و قضاوت شایسته باشند تا بسلامت از ستاره‌ای به ستاره دیگر سفر کنند
نوادگان دور دست ما روی جهان‌های بسیاری در
منظومه شمسی آراسته اند و فراتر از منظومه شمسی توسط
اصالت مشترک آنها و احترام آنها به سیاره خانه‌شان یکپارچه می‌شود
و با این آگاهی که هر نوع حیات دیگری در جهان وجود داشته باشد
انسان‌ها در سراسر عالم از زمین می‌آیند
"ممنون مادر" (به زبان‌های مادری)
مرد: ممنون مادر