سخن روز

بعضی ها معتقدند علم مجموع ِ دانش ما از جهان است، یعنی کتابخانه ی عظیمی از دانسته ها، اما کاربرد علم در مرز بین شناخته و ناشناخته رخ می دهد. وقتی بر شانه های غولان بایستیم با چشمانی باز به تاریکی خیره می شویم، چشمانی که از چیزی نمی هراسند بلکه شگفت زده هستند.

برایان کاکس

Brian_Cox

image_pdfimage_print
(14 نفر , میانگین : 4٫93 از 5)
لینک کوتاه مقاله : http://bigbangpage.com/?p=7928

سمیر الله وردی

کارشناس عمران، علاقمند به نجوم، کیهان شناسی، فیزیک و تکنولوژی های جدید می باشد و بعنوان نویسنده علمی- نجومی در وب سایت بیگ بنگ فعالیت می کند.

شما ممکن است این را هم بپسندید

۵ پاسخ‌ها

  1. ali گفت:

    هرچی آدم درک و فهمش نسبت به جهان عمیق تر میشه بیشتر شگفت زده و متحیر میشه ! .

    • ali گفت:

      هیچ حد و مرزی نمیشه واسه فهم عمیق نسبت به جهان قائل شد . هرچی عمیق تر نگاه کنیم باز هم میشه درجه تعمق رو بیشتر کرد و بازهم عمیق تر و عمیق تر و عمیق تر و … به جهان نگاه کرد ! . جهان (( بی نهایت )) عمق داره و این ظرفیت رو داره که ما بتونیم بی نهایت عمیق به جهان نگاه کنیم .

  2. memehrvarzi گفت:

    زیبایی علم به همین خاطره 🙂

  3. ابوالفضل گفت:

    هرچه قدر به جهان عمیق تر نگاه می کنی بیشتر متوجه میشی که خدایی در کار نیست !

    • مــهــدی گفت:

      دقیقا،وقتی که در مسیر شناخت ناشناخته هاهستیم نیاز به وجود هیچ خدایی وجود ندارد اما وقتی که در جایی متوقف می شویم درست در همان جا نیاز به وجود خدا پیدا می شود!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *